Lieve cliënten,

Zoals velen van jullie weten hebben wij 10 september 2025 afscheid moeten nemen van onze lieve Pim. Mijn oudste zoon, hij werd slechts 33 jaar oud. Pim was langdurig erg ziek. In april 2025 ben ik gestopt met mijn praktijk om voor hem te kunnen zorgen. Met heel veel liefde en kracht hebben we dat met ons samengestelde gezin gedaan. Nu is het stil in ons huis en in ons leven. Tijd, rust en ruimte helpen om te rouwen. Niet om te verwerken, maar     om Pim altijd mee te laten reizen in ons hart en in ons leven. Ik heb hem beloofd zijn naam elke dag te noemen. 

Nu is het alweer juni 2026. Tijd is een gek fenomeen, we missen Pim al zó lang, en het is nog maar zo kort geleden dat we hem uit liefde moesten laten gaan. 
Ik vond het bijzonder toepasselijk dat we de herfst/winter ingingen na zijn dood. Een seizoen dat past bij rouwen. Terugtrekken van alles en iedereen, huilen, en durven voelen hoe immens pijn mijn hart doet. Het verduren van deze pijn, niet er omheen, maar er doorheen, is niet te doen voor een moederhart, maar wat is het alternatief? Het zijn veel tranen die we met ons gezin huilen. Steeds vragen we elkaar als een van ons huilt: Waar gaan je tranen over? De ene keer is dat omdat we Pim zo ontzettend missen, de andere keer omdat hij zo lang zo veel moest lijden, met als uitkomst de dood. Dan huil ik omdat mijn andere zoon, hij is nu de enige op de kindrij, die zijn broer, zijn maatje zo enorm mist, zij waren zo gek op elkaar. Hij  zei: “Ik heb zoveel lieve vrienden, maar met niemand zo’n gedeelde geschiedenis als met Pim”. Mijn vader, de enige grootouder van Pim die nog leeft, heeft zijn oudste kleinkind verloren. En we huilen ook om zijn gekkigheid, zijn humor die we zo missen. Een anekdote wil ik met jullie delen. Pim kon de laatste weken niet meer lopen. Hij had een kleine scootmobiel om dan toch nog even naar buiten te kunnen voor een blokje om met een van ons. Op enig moment nam hij de bocht te kort en viel hij om met dat ding. Ik schrok me wezenloos en rende huilend naar de buren om hem overeind te helpen. Pim zelf kreeg even later de slappe lach en vertelde daarna tegen iedereen: “Mijn moeder heeft me van het talud afgeduwd”. 

Goh, wat missen we hem! 

Ik ben zeer dankbaar voor alle lieve aandacht en medeleven die wij ontvingen en nog steeds ontvangen. Dat doet ons erg goed, het helpt mij en mijn gezin om het verdriet te leren dragen. 
Op mijn website staat: “It takes a whole village to raise a child”.  En nu weet ik helaas uit ervaring dat er ook een heel dorp nodig is om je overeind te houden in tijd van rouw. 

Dank, dank, lieve mensen. 

Lieve groet Lonneke